سرانجام "کافه تیتر" نازنینِ ما پلمپ شد.
تیرماه پیش از این نیز ماه چندان خوشی برای ما نبوده است.
سوم تیر که (...) ، ۱۲ تیر که توقیف "هم میهن"، ۱۸ تیر که توقیف "سلام" و حمله به کوی دانشگاه و حالا هم ۱۵ تیرماه که به خاطره ای ناگوار در ذهنمان تبدیل شد.
نمی خواهم بگویم "چرا؟" چون نیک می دانم در کشوری که آن چهار اتفاق، تیر ماهش را خاطره انگیز می کند،این پنجمی چندان دور از انتظار نیست. تنها روی سخنم با کسانی است که چنین حوادثی را رقم می زنند.
در پست قبلی برای توقیف "هم میهن" گفته بودم که:"با شما هستم! آقایانی که نمی توان نامتان را برد.نمی توان از گل نازک تر خطابتان کرد.مگر به ساییدن صابون هر خطری،هر حبسی،...هر اتاق دو در دوی سرد و نموری، هر ظلمی از این بالاتر (اگر باشد!)، به تن هایمان.مگر در مدرسه به ما نمی آموزید که جهنمی هست.بهشتی هست.حقی هست... حق الناس؟ مگر ما مردم نیستیم؟ مگر ما جزو "ناس" محسوب نمی شویم؟ ..."

حالا هم از همین جا اعلام می کنم،از کسانی که حوادث بالا را رقم زدند نخواهم گذشت...کاش آنچنان که ما معتقدیم به روز رستاخیز و حساب کشی از بندگان خدا شما نیز که دم زدن از دین و دیانت و ام القراء اسلامی تان گوش فلک را کر کرده و شعار عدالت محوری تان دنیا را خلع سلاح (!) نموده،معتقد بودید.
که اگر بودید با خواندن این سطور فکری به حال آخرت خویش می کردید...

افسوس که سخن گفتنم سودی ندارد جز این که در یادم بماند: "گفتم و کسی نشنید" و مثل بسیاری سکوت پیشه نکردم تا مبادا دار دنیا را از کف بدهم و مغضوب درگاه آقایان (...) شوم.

... حالا دیگر چه فرقی می کند...تیتر "پلمب زده شده و ما بی کافه شده ایم...
پس خداحافظ "کافه محبوب من" ...
خداحافظ "کافه تیتر!"