یادداشت های سانسور شده یک روزنامه نگار تنها
------------------------------------------------------
اینجا قرار بوده یه وبلاگ گروهی باشه، یه نگاهی به لوگو بندازید متوجه میشید قرار بوده اینجا درباره چه چیزهایی صحبت کنیم.. اما حالا که من با شما تنها شدم ترجیح میدم علاوه بر موضوعی که این وبلاگ به خاطرش شکل گرفته راجع به یکسری موضوعات دیگه هم گپ بزنیم ... درباره همه موضوعاتی که به عنوان یه ایرانی باهاشون مواجه هستیم.
راستی تا یادم نرفته بهتون بگم که:
بنده امید ایران مهر هستم؛سراپا قصور و تقصیر. تا حالا از مقابل چندین روزنومه و مجله وزین رد شده و یه چیزایی یواشکی انداختم تو که گویـا سردبیران محترم اشتباها" خوششون اومده و چاپشون کردن. تازه چندتاشون به همین هم بسنده نکردن و بازهم اشتباها" به عنوان عضو تحریریه نشریاتشون منو پذیرفتن! میدونم که خیلی عجیبه... اکثر ناظران هم بر این عقیده اند که این دوستان اشتباه کردن، منم میگم حق با اوناست! ولی خوب اتفاقیه که افتاده، کاریش هم نمیشه کرد، برا ما هم که بد نشد! پس زیاد راجع بهش صحبت نکنیم... از منفعت جویی این روزگار به دوره!
فی الجمله به جریده نویسی و عکاسی هم به شدت عشق می ورزم، لیکن با تمام این ها، اینجا اغلب اوقات فقط یه وبلاگنویس هستم... به استثناء بعضی وقتا !!!
بگذریم ... ... ... راستی! اصلا" وبلاگو خوندید؟
------------------------------------------------------
تـــــــــوجـــــــــــه! ××××× تــــــــــوجـــــــــــه!
(اینجا گاه بیش از بخش اصلی به روز می شود)
اما شمــــــا بـه هیــچ عنــوان تــــوجــه نـکنـیـــد