اوهام هفتگی - وهم اول: «کافه تیتر» برای تیتر نشینان تنها یک کافه نبود.تنها یک وجب محیط بسته پر از دود نبود که فنجانی قهوه بنوشی و بروی.در «کافه تیتر» زندگی جریان داشت.زندگی روزنامه نگارانی که از سحر تا شام قصه زندگی دیگران را می نویسند و از پیدا کردن «تیتری» زیبا برای گزارش هایشان خوشحال می شوند،«کافه تیتر» تمرین زندگی بود در بعدازظهرهایی که خستگی کار امانشان را می برید و آنان را ناگزیر می کرد به گوشه یی پناه برند تا آرامشی بیابند و رمقی بر داشته خویش بیفزایند تا شاید صبحی دیگر را پس از شام تیره شان بیآغازند.
اما کسانی بودند که تحمل و تاب نیاوردند این زندگی را ... «کافه تیتر» قربانی تنگ نظری آنانی شد که معتقدند:«روزنامه نگار خوب روزنامه نگار مرده ست.»
حالا در روزهایی که شهر تهران پس از یک سال و اندی هم نشینی با تیتر صبح هایش را بدون تیتر به نظاره طلوع آفتاب یخ زده می نشیند.تیترنشینان دلتنگی هایشان را نگاشته اند و نگاه مهربانتان را فرا می خوانند تا دل نوشته هایشان را به آغوش همدلی بپذیرید: «دلتنگی های شهر بدون تیتر را ...»

کافه محبوب ما یک روزنامه بود 
تهران پایتخت روزنامه نگاران 
كافه ما يك دنيا را تغيير داد! 
سرت را بالا بگیر کافه عزیزم!
تیتر یعنی بهترین عبارت... 
حس بد اولین بودن!
پاتوق خوب ، عصرهای خوب 
ضمیر ناخودآگاه یک ذهن تیتر نشین
از «کافه کرج» تنکابن تا «کافه تیتر» تهران
روزنامه نگاری به مثابه اتهامی پر ابهام
وقتی کافه ها هم توقیف می شوند
چشم ها را بستند...
قــــرار مســــدود (داستان کوتاهی برای کافه تیتر)
بالاخره به نبودنش عادت می کنیم  (آخرین گفتگو با بهنام و بی تای کافه تیتر)

سرانجام "کافه تیتر" نازنینِ ما پلمپ شد.
تیرماه پیش از این نیز ماه چندان خوشی برای ما نبوده است.
سوم تیر که (...) ، ۱۲ تیر که توقیف "هم میهن"، ۱۸ تیر که توقیف "سلام" و حمله به کوی دانشگاه و حالا هم ۱۵ تیرماه که به خاطره ای ناگوار در ذهنمان تبدیل شد.
نمی خواهم بگویم "چرا؟" چون نیک می دانم در کشوری که آن چهار اتفاق، تیر ماهش را خاطره انگیز می کند،این پنجمی چندان دور از انتظار نیست. تنها روی سخنم با کسانی است که چنین حوادثی را رقم می زنند.
در پست قبلی برای توقیف "هم میهن" گفته بودم که:"با شما هستم! آقایانی که نمی توان نامتان را برد.نمی توان از گل نازک تر خطابتان کرد.مگر به ساییدن صابون هر خطری،هر حبسی،...هر اتاق دو در دوی سرد و نموری، هر ظلمی از این بالاتر (اگر باشد!)، به تن هایمان.مگر در مدرسه به ما نمی آموزید که جهنمی هست.بهشتی هست.حقی هست... حق الناس؟ مگر ما مردم نیستیم؟ مگر ما جزو "ناس" محسوب نمی شویم؟ ..."

حالا هم از همین جا اعلام می کنم،از کسانی که حوادث بالا را رقم زدند نخواهم گذشت...کاش آنچنان که ما معتقدیم به روز رستاخیز و حساب کشی از بندگان خدا شما نیز که دم زدن از دین و دیانت و ام القراء اسلامی تان گوش فلک را کر کرده و شعار عدالت محوری تان دنیا را خلع سلاح (!) نموده،معتقد بودید.
که اگر بودید با خواندن این سطور فکری به حال آخرت خویش می کردید...

افسوس که سخن گفتنم سودی ندارد جز این که در یادم بماند: "گفتم و کسی نشنید" و مثل بسیاری سکوت پیشه نکردم تا مبادا دار دنیا را از کف بدهم و مغضوب درگاه آقایان (...) شوم.

... حالا دیگر چه فرقی می کند...تیتر "پلمب زده شده و ما بی کافه شده ایم...
پس خداحافظ "کافه محبوب من" ...
خداحافظ "کافه تیتر!"