هر چه گفتیم و نوشتیم که طرح امنیت اجتماعی دروغ بزرگی بیش نیست کسی گوش نداد.هر چه گفتیم تصویر در ماشین انداختن دخترکان شهرمان در الگانس های بیت المال و بردنشان به ناکجاآباد، ساخته و پرداخته ذهن بیمار ضد انقلاب و براندازان نرم و سخت و ... نیست گوش کسی بدهکار نشد.

نشنیدند،تا دیدند آن چه را که نباید مردمان... میدان هفت تیر و اتفاقاتی که دیروز (یکشنبه) در آن افتاد نمایشی بود از آن چه امنیت اجتماعی بر سر ایرانیان می آورد.وقتی تا امروز فکر می کردیم به اینکه کسانی که به نام اراذل و اوباش آفتابه به دهان و خر سوار در خیابان ها گردانده می شوند،قرار است پس از پایان دوران محکومیت به چه موجودات ضد اجتماعی خطرناک تری تبدیل شوند،گمان نمی بردیم که این طرح ضدعقلانی می تواند چه تبعاتی را در میان خود ماموران پلیس به بار بیاورد.وقتی با صورت پوشیده و شبانه بی ترس از عواقب کار،گنده لات های محل را بر خر سوار می کنی و آنان را در میان محله شان به زیر مشت و لگد و باتوم می گیری،باید هم در روز روشن بدون نقاب این بلاها را سر دختران بی دفاع مملکتم بیاوری...

سردار رادان! سردار احمدی مقدم! این عاقبت اعطای اختیارات بی حد و حصر به مامورین زیر دست شماست.به این عکس با دقت بنگرید و بیاندیشید.تصویر مرگ انسان را خواهید دید.صدای خرد شدن استخوان های انسانیت را زیر چکمه های طرح امنیت اجتماعی تان خواهید شنید،اگر کمی،تنها کمی انسان باشید.

فراخوان عمومی برای محکوم کردن توحش:

بوی نفی انسانیت - مسعود رفیعی طالقانی   شخصیت انسان‌ها - امیر علیزاده   پای لب گور انسانیت - امیرهمایون پاکبین   بيزاري از ناتواني براي تغيير اوضاع - بي‌بي مهتاب   ببخشيد كه بازي خونين شد - مسيح علي‌نژاد   طالبان در تهران - امير   چه مي‌خواستيم و به چه رسيديم - ياسر    انسان، گرگ انسان - مريم شباني   اسلام طالباني - حنيف مزروعي   فاجعه هفت تير - سرزمين من   امنيت خونين - مرجان نمازي   جمهوري وحشت - فرهمند   كجايند شيعيان علي؟ - مجاهدت   خشونت خشونت است و پليدي پليدي - اميرمسعود   وحشي،وحشي‌تر،‌وحشي‌ترين -درون و برون   نقاب انسانيت بر چه پيكري؟ - سميك   ميدان را نبايد خالي كرد - من مثل هيچكس   پيام‌آوران امنيت طالباني - سيامك قاسمي   ديروز امروز و شايد فردا - پابرهنه در بهشت   حركت وبلاگ‌نويسان ايراني عليه خشونت پليس - كمانگير   روايت ماجرا - آرتين   كجا زندگي مي‌كنيم؟ - فهيمه خضرحيدري   هفت تير بوي خون مي‌داد - سعيد پورحيدر   آقاي دادستان محترم - بازهم از سر نو   از توحش بيزاريم - جمهور   يك تار مو فاصله - مژگان جمشيدي   از ايران خسته شدم - ميترا خلعتبري   ناامني اجتماعي - سهام‌الدين فراهاني   درگيري شديد پليس و زنان - پرستود   دستاوردهاي مهرورزي - داود روشني   از ماست كه بر ماست - روشنك   خون بازی - میرا   یک بازی از جنس درد - دغدغه‌های گمشده   وقتی وقاحت به اوج خودش می‌رسد - علی عبدی   صهیونیست‌ها در خیابان‌های تهران - فریبا پژوه   دوشنبه - الناز مظاهری   دریغ است ایران - کوروش ضیابری   غلط می کنی نری بهشت - حرفهایی از روی سادگی   تا خون نبینیم لب به اعتراض نمی‌گشاییم - آزادی برای مردم   خاک بر سر من - ذهنیات یک ادوارد بلوم   28 سال تلاش برای سرکوب جامعه - روی مدار زندگی   نامه‌ای به احمدی مقدم - نرد   انسانیت قربانی امنیت - اوهام   جناب سروان فقط انسان باش - سرزمین رویایی   سرکوب عریان و بی‌وقفه - خرس مهربان  درگیری خونین - قیمت آزادی   Woman brutally beaten - امین ترابی   بدون شرح - پرگاس   از اندوه بمیرد - حمزه غالبی   اینک توحش - یحیی مسعودی‌نژاد   ظالم یا مظلوم؟ کدام مقصرند؟ - روزبه میرابراهیمی  مردم از مرد بد نامردم - احسان مهرابی   مهرورزی مدل جدید - نیک‌آهنگ کوثر   ذبح انسانیت و اخلاق - فرید مدرسی   شما موفق شده‌اید، من ترسیدم - رضا سیدی   ساده نیست - بازهم از زن‌نوشت   آقایان آقایان - ترنج   دوباره قرون وسطی - مصطفی رسته‌مقدم    آیا واقعا حق ما این نیست؟ - کمترین   کدام عدالت؟ کدام آزادی - میرزا پیکوفسکی   این دل آبگینه و این همه خون - ملکوت   کوروش بخواب که بیدار بشی خونت را می‌ریزند - شهر من

«کنفدراسيون فوتبال آسيا به سه نامزد ميزباني جام ملت هاي آسيا در سال 2011 هشدار داده که بايد براي گرفتن جواز ميزباني اين رقابت ها «تضمين هاي لازم» را از دولت ها بگيرند. ايران، قطر و هند سه نامزد ميزباني جام ملت ها در سال 2011 هستند که بايد تا ششم مرداد (بيست و هشتم ژوئن) و يک روز پيش از برگزاري ديدار نهايي جام ملت هاي آسيا در سال 2007 منتظر باشند تا نام کشور پيروز مشخص شود.یکی از مهمترین موانع ميزباني ايران در رقابت هاي بين المللي از جمله مسابقات جام ملت هاي آسيا، مشکلات موجود براي ورود بانوان به ورزشگاه هاي فوتبال است...»

انتشار این خبر کافی بود تا مسئله ای که ماه هاست اتفاق تازه ای در رابطه با آن نیفتاده است، بار دیگر نقل مجالس شود.تماشای مسابقات فوتبال در ورزشگاهها به خودی خود موضوعی سیاسی تلقی نمی شود،اما زمانیکه مسئله حضور تماشاگران زن در میادین ورزشی و بطور مشخص فوتبال مطرح باشد،با بررسی پیشینه این موضوع،می توان رابطه غیرقابل کتمان آن را با سیاست به روشنی دریافت.اگرچه این مسئله از زمان حضور بی سابقه زنان در مراسم استقبال از بازیکنان تیم ملی پس از صعود به جام جهانی 98 فرانسه در استادیوم آزادی و چند سال پس از آن و به دنبال ناکام ماندن تلاش گروهی از آنان برای تماشای دیدار دوستانه تیم های ملی ایران و آلمان، در عرصه عمومی مطرح شد،اما بیستم خردادماه 1384 و در آستانه انتخابات ریاست جمهوری بود که این موضوع شکل جدی تری به خود گرفت.جایی که جمعی از فعالان حوزه زنان به همراه چند تن از هنرمندان و دختران علاقه مند به فوتبال،برای اولین بار توانستند پس از ساعت ها حضور و سماجت در مقابل درب غربی استادیوم آزادی،مجال ورود به استادیوم صدهزار نفری پایتخت را بیابند و تیم ملی کشورشان را برای حضور در جام جهانی فوتبال بدرقه کنند.اتفاقی که تا آن روز رویایی بیش نبود... .

در آن مقطع تحلیل های گوناگونی از این حادثه ارائه شد که هر کدام از منظری قابل تامل بودند؛از سویی برخی از فعالان حقوق زنان این اتفاق را ...