^{عکس از: کیارنگ علایی} 

امشب تمام ایرانیان مسافری تازه از راه رسیده دارند.

بهار؛ همان مسافر است که در آیین بدرقه ی سال رفته در آغوشش می کشیم و دعا می کنیم که این بار سالی سراسر پیروزی در انتظارمان باشد.هر سال که می گذرد گامی به مرگ نزدیک می شویم و گاهی از کنارش می گذریم،اما او هرآینه حضورش را به رخ می کشد و یاری را از میان مان می برد تا یادمان باشد فرصت اندک است و جاده بی انتها...

در آخرین ساعات هشتاد و پنجمین سال قرن چهاردهم خورشیدی،نام نازنینانی را که در این سال فرصت دیدار دوباره شان در سال نو را از کف دادیم به یاد می آوریم و به روحشان درود می فرستیم...آدم های زیادی که طی امسال در واپسین گام های حیات شان، قافله ایرانیان را بر جای گذاشتند و با سرعتی عجیب راه بهشت پیمودند.

این افراد اگرچه هر یک در جبهه ای بسا متفاوت با دیگری،در نبرد با پلیدی ها و سر دادن سرود زندگی بودند اما همگی یک ویژگی مشترک داشتند...آنان همگی عاشق بودند... و چه عاشقانی...

یاد هنرمندانی همچون پوپک گلدره،حسین کسبیان،جعفر بزرگی،هادی میرمیران،احمد قدکچیان،فرخ غفاری،پرویز یاحقی،بابک بیات،ناصر عبداللهی،نرسی گرگیا،عبدالعلی همایون و این اواخر هم علیرضا اسپهبد و رسول ملاقلی پور ... و خاطره اکبر محمدی دانشجوی دربند که ناباورانه سرود وداع سرداد و بسیار کسانی که شاید نامشان در این لحظه در خاطر نباشد را گرامی می داریم.

سخن شاملوی بزرگ را به ودیعه می گیریم که گفته بود:

" مرده گان این سال

 عاشق ترینِ زنده گان بودند ..."

و اینگونه به استقبال سال تازه می رویم ...

سال نو مبارک!

گروه آرمان سپید

اوهام نویسان